Plotseling sloeg de waarheid haar als een moker in het gezicht. Ze werd hier verkocht als een blanke slavin. Ze zou haar vader, moeder en broertje nooit meer zien. Ze begon nu te trillen op haar benen. Ze wilde ergens op steunen, maar er was niks om op te steunen. Ze zag dat sommige meisjes nu door hun benen gezakt waren en huilend op de grond zaten. Bij iedereen begon het besef van de werkelijkheid nu door te dringen. Het was gewoonweg niet te geloven! Slavernij?! Mensenhandel?! Ze dacht dat dit allang niet meer bestond, ja, in verre Aziatische landen had ze wel eens wat op tv gezien dat er slavernij en kinderarbeid voorkwamen, maar toch niet in de Westerse wereld? Maar ze realiseerde zich plotseling dat ze niet meer in de Westerse wereld was. Ze zat in de Arabische wereld, in Egypte, als ze Roelof tenminste moest geloven. Ze zag hem nu staan. Aan de zijkant van het podium stond hij, samen met wat andere, ook blanke mannen, te praten, naar de meisjes te wijzen en te lachen. De vuile schoft, dacht ze. Om haar zo uit haar leven weg te rukken en hier te verkopen als een stuk vee. Ze zou hem vermoorden als ze de kans ervoor kreeg. Woede nam in haar nu de overhand en ze kreeg een felle blik in haar ogen. "Wacht maar," dacht ze, "ik zal mijn huid duur verkopen." Ze had het nog niet gedacht of er kwam een Egyptenaar op het podium die elk meisje van haar kleding ontdeed. Inge stribbelde tegen toen hij bij haar kwam, maar ze kreeg een apparaat tegen haar arm geduwd en een stroomstoot schoot door haar heen. Even was ze van de wereld en zakte ze op het podium in elkaar.
